There is a place where I can go.

The Beatles’ın bu dizesinde işaret edilen yer, fiziksel bir mekândan çok, gürültünün sustuğu, hızın hükmünü yitirdiği
bir bilinç hâli. Düşüncenin, parçalanmadan kendi ritmini yeniden bulabildiği zihinsel bir sığınak.

Gündelik hayatın aşırı hareketliliği ve maruz kaldığımız kesintisiz bilgi akışı, insanın durma ve düşünme kapasitesini
giderek aşındırıyor. Sürekli uyarılan, yönlendirilen ve hızlanmaya zorlanan zihin, geri çekilebileceği bir yer
bulamadığında yüzeyde kalıyor. Dünya, derinliği olmayan bir görüntüye dönüşüyor.

Fotoğraf pratiğim, tam da bu duruma karşı bir tavır olarak ortaya çıkıyor. Hızı askıya almak ve yavaşlamayı yeniden
mümkün kılmak istiyorum. Bu, bir kaçış değil, dünyayla daha bilinçli, daha dikkatli bir mesafeden ilişki kurma çabası.

Bu fotoğraflar denizi temsil etmeyi ya da dalgalar üzerinden bir anlatı kurmayı amaçlamıyor. Tekrar eden, birbirinin
izlerini taşıyan ama hiçbir zaman aynı olmayan dalgaların yarattığı rezonansı, kamerayla görünür kılmaya çalışıyor.
Dağılan formlar, kimi zaman belirsizleşen ufuk ve askıya alınan yön duygusu, izleyeni bakmaya değil, orada kalmaya
davet ediyor.

Böylece görmek, dinlemeye yaklaşıyor. İmge, bakılan ve hızla tüketilen bir nesne olmaktan çıkıp, içinde durulan bir
deneyime dönüşüyor.